هەواڵ

خانمی سین / بریا کاکه‌سووری

بریا 

[خانمی سین]

بریا کاکه‌سووری

 

پێشكه‌شه‌ به‌ هه‌ڤاڵانی هێژا و خۆشه‌ویستم تاهیر قادرزاده‌ و خالید شێخی!

هیچ‎کام له‌و رابردووه‌مان له‌ بیرنه‌چووبۆوه‌. هه‌رچه‌ند مانگ جارێ دانیشتبایه‌ین، باسی زۆرشتمان ده‌کرد و زۆرجار هێنده‌ ده‌گه‌ڕاینه‌وه‌ ئه‌وڕۆژانه‌، به‌ چاک و خراپه‌کانیه‌وه‌، به‌خۆش و ناخۆشی‏یه‌کانیه‌وه‌، به‌ گشتی له‌ کات و شوێن داده‌بڕاین. به‌ تایبه‌ت ئه‌گه‌ر سه‌رخۆش بوایه‌ین. سۆهراب زۆرجار دڵی پڕده‌بوو؛ زۆرجار هێنده‌ی جنێو ده‌دا خه‌ش‎وخۆی لێ‏ده‌بڕا. باسه‌کانیش زۆرتر له‌ ده‌وری منداڵانی ئه‌و پێنج ساڵه‌ی قوتابخانه‌ی سه‌ره‌تاییمان ده‌سوڕاوه‌؛ په‌نجا منداڵی گه‌وره‌دێیه‌ک؛ که‌ ئێستا هه‌ریه‌که‌ی به‌ جۆرێک گۆڕابووین. هی‎واش بوو ساڵه‌ها بوو یان تێداچووبوو یاخۆ له‌ هه‌وێڵدا نه‌مابوو؛ پرش و بڵاو به‌ جیهاندا. له‌گه‌ڵ هه‌مووی ئه‌مانه‌ هه‌میشه‌ باسی خانمی سین ده‌کرا. ئاخر هه‌موو ئه‌وساڵانه‌ مامۆستای قوتابخانه‌ی دێیه‌که‌مان بوو. ته‌نانه‌ت پێش ئێمه‌ش ئه‌و هه‌ر له‌وێ بوو؛ یانی مامۆستای برا و خوشکه‌گه‌وره‌کانیشمان بوو. ئێمه‌ هیچکاممان له‌ بیرمان نه‌ده‌هات ئه‌و که‌ی هاتبووه‌ ئه‌وێ. زۆر مامۆستا ساڵێک و دووان و سێیانیش هاتبوون و رۆشتبوون به‌ڵام ئه‌و هێنده‌ مابۆوه‌ له‌گه‌ڵ گه‌وره‌وچکۆله‌ ببووه‌ ناسیاو. هه‌ر ناویشی ده‌هاته‌ ناو ناوانه‌وه‌ سۆهراب فشه‌ومشه‌یه‌کی ده‌کرد. ئه‌و راستی ده‌کرد و ئه‌و فشه‌ومشه‌یه‌ هه‌ر ده‌ردی ئه‌و نه‌بوو. له‌ ماوه‌ی ئه‌و هه‌موو ساڵانه‌دا قه‌تمان نه‌زانی خانمی سین چیه‌ و چۆنه‌. قه‌تمان له‌ بیر نایه‌ که‌ی ده‌رسێکی پێگوتبێتین، یان شتێک له‌وه‌وه‌ فێربووبێتێن. زۆرجار له‌گه‌ڵ باس‎کردنی ئه‌وڕۆژانه‌ ته‌زووی قسه‌ ناخۆشه‌کانی، قیژه‌ جه‌رگ‎بڕه‌کانی، نێونیتکه‌ پیس و تاڵه‌کانیمان ده‌هاته‌وه‌ بیر. به‌ سه‌رماوگه‌رما هه‌موومانی ریز ده‌کرد، هه‌رهه‌موومان، ئه‌و په‌نجا شه‌ست منداڵه‌، غه‌یری چه‌ند دانه‌ له‌ کچ و کوڕه‌کانی ئه‌و ژن و پیاوانه‌ی به‌ینی له‌گه‌ڵیان خۆش بوو و گاڵته‌وگه‌پی له‌گه‌ڵ ده‌کردن، ئێمه‌ی ده‌کوتا چ کوتانێک و ئه‌وانیشی به‌ قه‌ستینه‌ تۆزته‌کێنێ ده‌کرد. گاڵته‌وگه‌پیش له‌گه‌ڵ هێندێ له‌وان چۆن بڵێم، چه‌ندجار فه‌قێ‎مان دیبوو له‌گه‌ڵ قاقاپێکه‌نین و خۆ به‌ پشت‏دا خستن، به‌ خۆیه‌وه‌ گووشی بوو. یان له‌گه‌ڵ چه‌ند دانه‌یان، به‌ تایبه‌ت مه‌لا و چه‌ند دانه‌ که‌یخودای ئاوایی، له‌ مانگی گوڵانه‌وه‌ ئێمه‌ی له‌ ده‌وروبه‌ری قوتابخانه‌ به‌ڕه‌ڵڵا ده‌کرد و خوی له‌گه‌ڵ ئه‌وان، که‌ بێ‎کار بوون داده‌نیشت و قسه‌وباس و دامه‌ی ده‌کرد.

له‌ بیرم چوو بڵێم له‌گه‌ڵ کوڕوکچی ده‌ره‌به‌گه‌کانی ئاواییش هێنده‌ به‌ینی خۆش بوو هه‌ر لێ‎پرسینه‌وه‌ی نه‌بێ. ئه‌و ئه‌گه‌رچی قه‌ت به‌ ته‌نیا نه‌بوو، چونکه‌ ئاواییه‌که‌مان هه‌میشه‌ دوو سێ مامۆستای هه‌بوو، که‌ین‎وبه‌ینی ئه‌و له‌گه‌ڵ هێندێ له‌وانیش دوایی باس ده‌که‌م.

ئه‌و سه‌رده‌مایه‌ سه‌روسینگی رووتی ژنان و کچانی خوێنده‌وار، یان شه‌ڵواری ته‌نگ و سمت و بارخانه‌ رازاندنه‌وه‌ بۆ خانمێکی خوێنده‌واری مامۆستای قوتابخانه‌ زۆر ئاسایی بوو. جا ئه‌وه‌ بوو که‌ له‌گه‌ڵ مامۆستا و که‌یخوداکان دامه‌ یان نۆڕسکێنی ده‌کرد، له‌ به‌ر تۆزاوی نه‌بوونی شه‌ڵواره‌که‌ی رووبه‌ڕووی ئه‌وان هه‌ڵده‌ترووشکا؛ ئه‌و وه‌خته‌ ئێمه‌ ئه‌وه‌مان نه‌ده‌زانی، زۆربه‌ی وه‌خت کراسی ئێخه‌ حه‌وتی له‌به‌رده‌کرد و که‌ ئاوا داده‌نه‌ویه‌ سه‌ر دامه‌که‌، دۆڵی مه‌مکه‌کانی به‌ ته‌واوی دیاربوو. دوایه‌ش ناوگه‌ڵیشی بڕێک هه‌ڵده‌مسا و ئه‌وه‌ له‌ ناو وانه‌کانیش هه‌میشه‌ ئێمه‌ی به‌ره‌و خه‌یاڵاتێکی ناجۆر و ناشیرین ده‌برد.

با له‌وانه‌ گه‌ڕێین، چونکه‌ خانمی سین هه‌زاران شتی له‌و جۆره‌ی به‌ هه‌زاران جار ئێمه‌ی ده‌خسته‌ فکروخه‌یاڵاتی خراپه‌وه‌. زۆرجار به‌یانیان دره‌نگ ده‌هاته‌وه‌، دوای سه‌عاتێ دووان دره‌نگ که‌وتن، ده‌ماندی به‌ ماشێنی کوڕێکی زۆرجوان‏چاک، له‌ولاوه‌ دووبه‌دوو، به‌ گاڵته‌وگه‌پ ده‌هاته‌وه‌. ده‌تکوت نه‌بای هاتووه‌ نه‌بۆران. جاری وابوو ئه‌و پیاوه‌ یان ئه‌و کوڕه‌ هه‌تا لای نیوه‌ڕۆ له‌وێ ده‌ماوه‌ و به‌ ده‌وروبه‌ری قوتابخانه‌ و باغه‌کانی ئاوایی‏دا ده‌هات و ده‌چوو؛ هه‌تا ئه‌و ته‌واو ده‌بوو دیسان به‌ده‌م گاڵته‌وگه‌په‌وه‌ سواری ماشێن ده‌بوون و یاڵڵاویاعه‌لی! ئیدی ئێمه‌ چۆن هه‌زاران فکری سه‌یر و پیس و لاڕێی منداڵانه‌ به‌ زه‌ینمان‏دا نه‌یه‌؟

با له‌وانه‌ گه‌ڕێم و بێمه‌وه‌ سه‌ر ئه‌سڵی ماجه‌را. ئه‌و سه‌دان شتی هه‌بوو که‌ ئێمه‌ له‌ ترسا قه‌تحێن نه‌مانده‌وێرا سه‌ره‌نده‌ری لێ‏بکه‌ین. نیوه‌ڕۆی وابوو کوڕه‌ ئاغا یان کچه‌ ئاغایه‌ک ده‌هاتنه‌ شوێنی؛ ئیدی دوانیوه‌ڕۆ نه‌ده‌هاته‌وه‌ بۆ قوتابخانه‌ و که‌ فێنکیشی ده‌کرد قیژه‌ و هه‌را و زیقه‌ زیقه‌ له‌ حه‌وشه‌ی قه‌ڵاوه‌ ده‌ستی پێ‏ده‌کرد. زۆرجار ده‌چووین له‌ سه‌ر سه‌ربانه‌کانی خۆمانه‌وه‌ یان له‌ سه‌ر دیوار و سه‌ربانه‌کانی قه‌ڵاوه‌، به‌ دزییه‌وه‌ ته‌ماشای ئه‌وێمان ده‌کرد. هه‌تا ئێوارێ سه‌دان تۆنگه‌ ئاویان ده‌کرد به‌ سه‌ریه‌ک‏دا. هه‌م خانمی سین و هه‌م کچه‌ ئاغاکانی هاوپۆلمان سه‌رتاپا ده‌گۆڕدران و کراسه‌کانیان به‌ ته‌واوی به‌ له‌شیانه‌وه‌ ده‌نووسان. هه‌رچه‌ند ئێمه‌ له‌ دووره‌وه‌ سه‌یری ئه‌م دیمه‌نه‌مان ده‌کرد به‌ڵام کاریگه‌ری له‌ سه‌ر زۆربه‌مان هێنده‌ زۆر بوو هه‌تا چه‌ند رۆژ یان زیاتریش له‌ ناو وانه‌که‌ماندا ده‌چووینه‌ سه‌نده‌ڵیه‌کانی پشته‌وه‌ و خۆمان مات ده‌کرد، ته‌ماشای ئه‌ندامی ئه‌ومان ده‌کرد و ئیشتیامان هه‌ڵده‌ستا، زۆرجار کاری پیسیشمان ده‌کرد. له‌و کاتانه‌دا مه‌مکه‌کانیان به‌ ته‌واوی قوت ده‌بوونه‌وه‌، که‌مه‌ره‌کان به‌ ئیشتیا باریک ده‌بوونه‌وه‌، له‌ که‌مه‌ر بۆ خوارێ جاری وابوو ده‌تکوت هیچیان له‌به‌ردانییه‌. ئه‌وانه‌ سه‌دان خه‌یاڵی ناجۆری بۆ ئێمه‌ی منداڵ سازده‌کرد. له‌و کایانه‌دا ئه‌و هه‌تیوانه‌ له‌ خوشک و ئامۆزاکانی خۆیان ده‌بڕان و ئه‌م‏سه‌ر و ئه‌وسه‌ر خانمی سینیان له‌ باوش ده‌کرد و ده‌یاندا به‌ر تۆنگه‌ ئاوه‌کانی یه‌کتر؛ یان له‌ قه‌ستی خۆیان ده‌دا به‌ر ئاوه‌که‌ی و دوایه‌ش هه‌ڵات هه‌ڵات ده‌که‌وتنه‌ سه‌ری، ده‌یان کرد به‌ ناو ریشه‌ بوزه‌‌کانی ئه‌وسه‌ری حه‌وشه‌ی قه‌ڵادا؛ یان به‌ ناو ریشه‌ بڵاڵوکه‌کانی ئه‌م‏سه‌ردا. هه‌رچه‌ند ناو ئه‌و ریشانه‌ هێنده‌ چڕوپڕ بوو له‌ که‌سه‌وه‌ دیار نه‌بوون به‌ڵام زه‌ینی ئێمه‌ی نه‌گبه‌ت زۆرشتی هه‌ست پێ‏ده‌کرد. ئه‌وکاتانه‌ به‌زیی و حیرس‏وجۆش دایده‌گرتین و هه‌زاران جار ئاواته‌خوازی ئه‌وه‌ بووین له‌ جێگای ئه‌وان بوایه‌ین؛ یان ئێمه‌ش هێنده‌ ده‌سمان بڕۆیشتایه‌ حه‌وشه‌وحه‌ساری ئاوامان هه‌بایه‌ و یه‌کێ له‌وکه‌سانه‌ ئێمه‌ بایه‌ین.

با له‌وانه‌ گه‌ڕێم و بێمه‌وه‌ سه‌ر ئه‌وه‌ی ده‌م‏ویست باسی بکه‌م. چه‌ند شتی جیا و هاوبه‌ش له‌ به‌ینی من و سالار و سۆهراب به‌ نیسبه‌تی خانمی سینه‌وه‌ هه‌بوو، یه‌که‌م شتی هاوبه‌شمان ئه‌وه‌ بوو که‌ له‌ ماوه‌ی ئه‌وچه‌ند ساڵه‌دا ئێمه‌ نه‌مانزانی چمان خوێند و چی فێربووین؛ یانی هه‌میشه‌ و ئێستاش له‌ ئه‌لف و بێی هه‌ر کتێبێک‏دا ئه‌وه‌مان وه‌بیردێته‌وه‌. دوایه‌ش شتێکی هاوبه‌شی دیکه‌ ئه‌وه‌ بوو که‌ ساڵێک یان دوان له‌گه‌ڵ مامۆستایه‌کی پیاو له‌وێ بوو، ئه‌ویش ناوی ئاغای سوڵتانی بوو. ئاغای سوڵتانی باریکێکی هه‌تا بڵێی فێڵه‌باز و توخمه‌سه‌گ دیاربوو. ئه‌م حه‌رامزاده‌یه‌ ئه‌و ساڵه‌ یان ئه‌و دووساڵه‌ دیقی‏ڕه‌شی به‌ ئێمه‌ کرد و کێشه‌ی زۆری بۆ ناینه‌وه‌. سه‌دجاریش له‌ نێوه‌ڕاستی ده‌رس و ده‌وردا به‌ پێکه‌نێنکی‌ جڵف و کونیانه‌وه‌، خۆی ده‌کرد به‌ وانه‌که‌ی ئێمه‌دا و له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی به‌ ده‌ستێکی که‌ نابوویه‌ ناو گیرفانی شه‌ڵواره‌که‌یه‌وه، به‌ ئاسته‌مێک، که‌ پێی‎وابوو ئێمه‌ گاین و نازانین، سیرتی که‌ ته‌واو ئه‌ستوور ببوو ده‌گرت و دوای هێندێ شه‌ڕه‌قسه‌ و ده‌س‏بازی و حیلک‎وهۆڕ‌ له‌گه‌ڵ خانمی سین، ئێمه‌یان به‌ڕه‌ڵڵای ده‌رێ ده‌کرد. ئێمه‌ش له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی هه‌ریه‌که‌ی له‌ لایه‌که‌وه‌ خه‌ریکی کایه‌ و هه‌ڵات هه‌ڵاتی خۆمان ده‌بووین، گوێ‎قوڵاغ و له‌ بیری ئه‌وه‌دا بووین که‌ ژوورێ ئێستا چ خه‌به‌ره‌ و حه‌تمین شتێکی ناسایی تێدا به‌ڕێوه‌ ده‌چێ؛ هه‌مووش له‌ دڵ‏دا ئاواتمان ده‌خواست له‌ جێگای ئاغای سوڵتانی توڵه‌سه‌گ بوایه‌ین. پاش تاوێک قیژه‌ی خانمی سین به‌رز ده‌بۆوه‌. لای ئێمه‌ی به‌دبه‌ختیش ته‌واوی شه‌ڕه‌شه‌پ و گاڵته‌ و خۆشی و ناخۆشی راده‌وه‌ستاو به‌ په‌له‌ به‌ره‌و به‌ردرگای قوتابخانه‌ ده‌بووینه‌وه. ئه‌و کاتانه‌ ترساو و زراوچوو، ئیدی هه‌موو ده‌مانزانی چی قه‌وماوه‌. خانمی سین شێواو و شپرزه‌، به‌ شیلانک، سیم، خه‌تکێش یان شووڵه‌ته‌ڕێکه‌وه‌ وه‌ک میرغه‌زه‌ب‌ له ‌به‌ر ریزه‌که‌مان‏دا راده‌وه‌ستا و هی وامان بوو له‌سه‌ر هیچ و خۆڕایی، ده‌ دانه‌ شووڵی ده‌خوارد. زۆر جاریش ئاغای سوڵتانی توڵه‌سه‌گ، له‌سه‌ر پێپلیکانی به‌ر درگاکه‌ ده‌سته‌کانی له‌سه‌ر سینگی قوڵفه‌ ده‌کرد و به بزه‌یه‌کی پڕ له‌ حه‌رامزاده‌یی و سه‌رکه‌وتوووانه‌وه‌ به‌و کاره‌ی ئه‌و گاڵته‌ی ده‌کرد. ئه‌م رووداوه‌ رۆژی ‎وابوو له‌ جه‌نگه‌ی سه‌رمای پاییز یان به‌فر و سه‌هۆڵبه‌ندانی زستان‌دا ساز ده‌بوو. ئه‌وه‌نده‌ی ئێشی تووڵه‌که بوو ده‌ ئه‌وه‌نده‌ی هی بێ‌تاوانی و بێ‌ده‌سه‌ڵاتیمان. له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ش ئاغای سوڵتانی له‌وێوه‌ پێده‌که‌نی و خودانه‌کا شتێ بڵێ و گوویه‌ک بخوا ئه‌و سه‌گبابه‌. هه‌موو ده‌شمانزانی که‌ ئه‌مانه‌ هه‌مووی فیتی ئه‌وه‌‌‌.

ئه‌مه‌ شتی هاوبه‌شمان بوو له‌گه‌ڵ خانمی سین‎دا‌، به‌ڵام شتی تایبه‌تی هه‌رکامێکیشمان که‌ ببووه‌ هۆی ئازاری دایمه‌وده‌رهه‌ممانه‌وه‌ جیا بوو؛ هی من ئه‌وه‌ بوو که‌ رۆژێک هات ده‌ستی کرد به‌ گه‌ڕانی گیرفانه‌کانمان به‌ دوای مه‌ڕمه‌ڕی مێشێن‌دا؛ ئه‌م کاره‌ی زۆر جار ده‌کرد، که‌ هۆی ئاشکرای ئه‌وه‌ بوو هێندێک ده‌رسمان نه‌خوێندبوو یان له‌به‌ر مێشێن کردن ته‌کلیفمان نه‌نووسی بوو. به‌ڵام هه‌موو ئه‌وه‌مان ده‌زانی که‌ ئه‌و گه‌ڕانه‌ی ئه‌و هۆی نائاشکراشی هه‌بوو که‌ مه‌ڕمه‌ڕه‌کانی ئێمه‌ی ده‌برده‌وه‌ بۆ برا زۆڵه‌کانی خۆی که‌ زۆری له‌گه‌ڵ خۆی هێنابووینی بۆ ئه‌وێ. ئه‌و جاره‌ به‌ڕاستی من که‌وتبوومه‌ دوای شه‌ڕه‌سه‌گ و دێڵه‌به‌با و ئه‌مانه و،‌ هه‌موو پووڵ و مه‌ڕمه‌ڕه‌کانم گوم کردبوو. گه‌یشته‌ من و قیژاندی کوا مه‌ڕمه‌ڕه‌کانم؟ منیش وه‌ک هه‌موو جاره‌کانی‎تر، زۆر ئاسایی ده‌ستم کرده‌ گریان و کوتم خانم پێنج‌شه‌ممه‌ به‌ دوای دێڵه‌به‌با و شه‌ڕه‌سه‌گه‌وه‌ بووین مه‌ڕمه‌ڕه‌کانم گوم کردووه‌.

ئیدی دوای ئه‌وه‌ ناوی من بووه‌ باوکی سه‌گان و ئه‌وه‌ ئێستاش هه‌ر سه‌گێ ده‌بینم به‌رده‌وام ئازارم ده‌دا. رووداوی سۆهرابیش له‌وه‌ی من خۆش‏تر نه‌بوو؛ ئه‌و وه‌ختانه‌ که‌س‌مان لیباسێکی وامان نه‌بوو، جارێ ژێرشه‌ڵوارێکی گه‌رم و خۆش زۆر که‌م بوو، به‌و زستانه‌ ساردانه‌ش به‌تۆی ته‌نیا پاتۆڵێکی داکڕونه‌وه‌ ده‌هاتین و ده‌چووین که‌ زۆر جار ناوگه‌ڵه‌که‌شی هه‌ڵده‌وه‌شا و ئیدی دوایی به‌ هه‌ر ده‌رزی‏وده‌زوویه‌ک بۆیان ده‌درووینه‌وه‌ به‌رگه‌ی نه‌ده‌گرت و دیسان هه‌ڵده‌وه‌شاوه‌؛ زۆرجار عه‌یبه‌ و عارمان وه‌ده‌رده‌که‌وت به‌ڵام دیسان هه‌موو ئه‌مانه‌ و ژیانیش به‌ گشتی شتێکی ئاسایی بوو. به‌ڵام به‌ داخه‌وه ئه‌و ساڵه‌ سۆهراب تووشی کۆخه‌ڕه‌شه‌ بوو، یانی هه‌موو باش له‌بیرمانه‌ که‌ به‌ ماوه‌ی چه‌ند مانگ هه‌ر کۆخی. دیسان ئه‌م جۆره‌ رووداوانه‌ش زۆر ئاسایی بوو، ده‌واودوکتوریش بۆ کۆخه‌یه‌کی خوێڕی هه‌ر نه‌بوو، که‌چی داخی ئێستای سۆهرابیش و ئێمه‌ش ئه‌وه‌ بوو خانمی سین له‌گه‌ڵ هه‌ر کۆخه‌یه‌ک هه‌ی زه‌هریمارێکی زۆر ناخۆش و پڕله‌قینی ده‌کوت و هه‌رچه‌ند ئه‌و هه‌مووه‌ پووڵی مێشێنه‌که‌ی ئێمه‌ی خواردبوو به‌ڵام ئه‌وه‌نده‌ی شه‌ڕه‌ف نه‌بوو جارێک شه‌ربه‌تێک یان ده‌وایه‌ک له‌گه‌ڵ خۆی بێنێ؛‌ به‌سه‌ر ئه‌وه‌ش‌دا جارێک له‌ زه‌هریماره‌کانی خۆی که‌می نه‌هێنا. که‌ ئه‌وه‌ ئێمه‌ش و به‌ تایبه‌ت سۆهرابی کوشت، چۆن ده‌یتوانی نه‌کۆخێ؟ ئه‌ویش له‌ به‌فر و سه‌خڵه‌ت و سه‌رمای ئه‌و ساڵه‌نه‌دا.

دیسان من هه‌ر نه‌م‏توانی بێمه‌وه‌ سه‌ر مه‌نزووری ئه‌سڵیم. ده‌م‌ویست باسی ئاخرین رووداوێک بکه‌م که‌ له‌گه‌ڵ ئه‌و بۆمان هاته‌ پێشێ. هه‌رچه‌ند ئه‌و ساڵانه‌ی ئاواییمان به‌جێ‌هێشت و هاتینه‌ شار، من ببوومه‌ کارمه‌ندێک و ئه‌وانیش هه‌ر یه‌کی خه‌ریکی کاری خۆیان بوون، ئه‌گه‌رچی ئه‌و به‌ خه‌ونیش ئێمه‌ی له‌بیر نه‌مابوو به‌ڵام ئێمه‌ که‌م تا کورت ئه‌ومان ده‌دیت و باسیشمان ده‌کرد،.‌ به‌ڵام باسی سه‌ره‌کی له‌وێوه‌ ده‌ستی پێ‏کرد که‌ رۆژێک سالار کوتی چۆته‌ ماڵی خانمی سین و کاری بۆ کردووه‌. سالار که کاری لووله‌که‌شی ماڵانی ده‌کرد به‌ڕێکه‌وت خانمی سین دێته‌ لای و سالار ده‌چێته‌ ماڵێ و به‌ مه‌ودای چه‌ند سه‌عات له‌وێ کاری بۆ ده‌کا. سۆهراب به‌و خه‌به‌ره‌ وه‌خت بوو شێت بێ؛ هه‌ر له‌ڕێوه‌ ده‌ستی پێ‏کرد “ده‌ی دوایی؟ ده‌ی تۆخودا دوایی چی‌تان کوت؟”

هه‌تا سالار ده‌ستی کرد به‌ گێڕانه‌وه‌ی ئه‌وه‌ی که‌ چۆن چووه‌ وه‌خت بوو بچێته‌ چاویه‌وه‌. به‌ڵام که‌ ئه‌و بڕێکی باس کرد من بڕێک ناڕه‌حه‌ت بووم، شتێکی زۆر له‌وه‌ دڵته‌زێن‌تر بوو که‌ هه‌ستمان پێ‎ده‌کرد. سۆهراب له‌گه‌ڵ هه‌موو ئه‌و شته‌ سه‌یرانه‌ی سالار باسی کرد ئاخ و داخی بوو، بۆڵه‌بۆڵی ده‌هات و چه‌ندجار به‌ رانی خۆیدا ده‌دا و به‌ تووڕيی‏یه‌وه‌ ده‌یکوت: ئاخ بۆ خۆم! وه‌ڵڵاهی خۆم بوایه‌م عاله‌م به‌ سنگی سیایان هه‌ڵێنایه‌م ده‌په‌ڕیمه‌ کۆڵی ئه‌و جنده‌یه‌! ئاخر مه‌گه‌ر من له‌ سوڵتانی رووته‌ی سه‌گباب‌ که‌مترم؟ ده‌ی! با بچین به‌خودا ئه‌و کاره‌ هه‌ر ده‌که‌م. راوه‌سته‌! ئه‌گه‌ر شه‌ره‌فتان بێ ئێوه‌ له‌ من خراپتر ده‌بن؛ چمان لێده‌که‌ن؟ ها؟ مه‌گه‌ر غه‌یری ئه‌وه‌ هه‌قی خۆمانه‌؟ مه‌گه‌ر غه‌یری ئه‌وه‌ هه‌قی خۆیه‌تی هه‌موو سوکایه‌تی‏یه‌کی پێ‎بکه‌ی؟

نیگای ته‌وساوی من خاوی کرده‌وه‌. دوایی له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی ئاخێکی هه‌ڵکێشا کوتی: خۆزگه‌ داوای یه‌ک شتت لێ‏بکردایه‌، من ده‌زانم وێنه‌ی هه‌موومانی زۆر له‌لایه‌، له‌بیرتانه‌ سه‌دجار دووربینی هێنا و وێنه‌ی له‌گه‌ڵ گرتین؟ من زۆر به‌ ئاواتی ئه‌وانه‌وه‌م. باشه‌ بۆ داوات لێ‌نه‌کرد؟!

سالار دڵی پڕ بوو کوتی: ئه‌رێوه‌ ئه‌و که‌ره‌که‌ره‌ت له‌چییه‌! من ده‌ڵێم خانمی سین تووشی ژیانێ بووه‌ سه‌دجار تۆڵه‌ی ئێمه‌ی لێ‏کردۆته‌وه‌. به‌دبه‌خت له‌باتی باسی ئه‌وانه‌ت بۆ بکه‌م جارێ هه‌واڵی وێنه‌ و گووی سه‌گ ده‌پرسی؟ ئه‌گه‌ر گوویه‌کی که‌وته‌ سه‌رده‌م ئه‌وه‌ ئیدی ده‌سبه‌ردار نابێ ده‌لێمگه‌ڕێ با من گووه‌که‌م ته‌واو که‌م. ئاخری بۆتی جێ‌به‌جێ هه‌ر ده‌که‌م؛ هه‌ر نه‌بوو دوو وێنه‌ی قونی خۆم و موهه‌ندیست له‌ جیات سیمای جوانت بۆ ده‌کێشم.

ئه‌و بڕێك به‌ خۆیدا شکاوه‌ و ئه‌میش ده‌ستیپێکردوه‌: هه‌وه‌ڵ منی نه‌ناسییه‌وه‌، دوایه‌ که‌ خۆم پێ‌ناساند، یه‌ک‏به‌خۆی هه‌ڵبه‌زییه‌وه‌. باوه‌ڕی نه‌کرد. بۆ به‌ینێک گێژ بوو. ئێستا له‌گه‌ڵ خانمی سین هێنده‌ نزیکم هه‌ر سه‌عاتێک ده‌ڵێن هه‌وساره‌که‌تان ده‌گرم و ده‌تانبه‌م بۆ خزمه‌تی. ماڵێکی زۆر خۆشی هه‌یه‌ به‌ڵام هه‌تا بڵێی رۆژگاری ره‌شه‌.

سۆهراب به‌ رقه‌وه‌ کوتی قه‌یناکا، ئه‌وه‌ هه‌موو خودای ئێمه‌یه‌.

سالار ده‌ستی هه‌ڵنه‌گرت: دوای ئه‌وه‌ی لای ئێمه‌ رۆشتووه‌ خانم ئاشق بووه‌. دڵێک نا و هه‌زار دڵ ئاشق بووه‌. سه‌یر له‌ ته‌ره‌ف‏دا بووه‌ ئه‌ویش مامۆستای قوتابخانه‌ بووه‌ و خه‌ڵکی شارێکی‏دیکه‌. سه‌یر ئه‌وه‌ بوو خانمی سین که‌ ئه‌و هه‌مووه‌ له‌سه‌ر ئێمه‌ به‌زافته و دڵ‎ڕه‌ق‌ بوو، زافته‌ی چی هه‌موومانی خوارد، جنده‌! به‌ڵام گیری پیاوی خۆی دێ. بارگه‌ و بنه‌ی ده‌پێچێته‌وه‌ بۆ شاری کابرا. هه‌رچی دایکی و باوکی و دۆست و ره‌فێق نه‌سیحه‌تی ده‌که‌ن هیچ. ئاخری دوای ساڵێک کابرا گیرده‌خا؛ به‌ڵام کابرا زۆر له‌وه‌ به‌رزه‌فڕتر ده‌بێ که‌ بکه‌وێته‌ داوای ئه‌ومه‌شکه‌ڕشه‌وه‌.

ئاخر خانمی سین جوان نه‌بوو؛ ره‌شێکی دێزه‌ی که‌وڵه‌کۆن. ئه‌و ئه‌خلاقه‌ خاوێنه‌شی سه‌د ئه‌وه‌نده‌ی‎دیکه‌ی له‌به‌ر چاوی ئێمه‌ دێزه‌ و ناحه‌زتر کردبوو.

دوای دوو منداڵ گوایه‌ یه‌کی تێهه‌ڵداوه‌ و به‌جێی‏هێشتووه‌. ناهه‌قی نه‌بووه؛‌ مه‌گه‌ر که‌ر له‌گه‌ڵ شتی‏وا هه‌ڵبکا. جا ئێستا خانمی سینی قوڕبه‌سه‌ر دوو کوڕی هه‌یه‌، ئه‌مما چ کوڕ! هه‌ردووکیان شێت و به‌کار نه‌هاتوون؛ ناتوانن خۆیان هه‌تا به‌ر درگای حه‌وشه‌ بچن. گیری گیره‌! زۆر گریا، له‌وه‌ش سه‌یرتر ئێستا بۆته‌ حاجی خانم و له‌وه‌ش‎دا زۆری لێ‎ده‌کاڵێته‌وه‌. حاجی‎خانم کاربه‌ده‌ستێکی به‌ ناوبانگه‌؛ زۆریش ده‌ست‏رۆیشتووه‌. به‌ڵام من هه‌ر بڕوام پێنه‌کرد. هه‌رچه‌ند ته‌واو گیر و قوڕبه‌سه‌ره‌ له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ کوڕه‌کانیشی زۆر خۆش ده‌وێ؛ وه‌لێ ته‌نیا ناویان کوڕه‌.

من نه‌م‏ده‌زانی چی بڵێم. ئه‌وانه‌ هێنده‌ تازه‌ بوون گێژی کردبووم. به‌ڵام سۆهراب دیسان به‌ڕقه‌وه‌ هه‌ڵی دایه‌: قه‌یناکا ئێمه‌ی له‌بیر چۆته‌وه‌؟ ئاخر کامه‌ ره‌وشتی باشی له‌ زه‌ین و وجوود و ژیانی ئێوه‌دا ماوه‌ته‌وه‌؟ ها؟

سالار کوتی: کوڕه‌ له‌وه‌ گه‌ڕێ رۆژگار سه‌د هێنده‌ی ئێمه‌ی پێ‌ده‌رداوه‌ته‌وه‌. داچۆڕاوه‌ به‌سه‌ر یه‌ک‌دا. بۆته‌ سیرمه‌کۆنێک و ته‌واو.

سۆهراب به‌ بزه‌وه‌ کوتی: حه‌تمه‌ن ده‌م و ده‌زگاکه‌شی کوێر بۆته‌وه‌ ئه‌و به‌دبه‌خته‌! پێم‌واشه‌ کابرا هه‌ر به‌ش ئه‌و دوو شێره‌کوڕه‎ی‌ بێزهاتووه‌ سه‌رجێی له‌گه‌ڵ کردووه‌. ئێستاش خودای ئێمه‌ به‌لای ئه‌وانه‌وه‌ که‌ربه‌ستی کردو‌وه‌. ده‌ک خودا له‌به‌ر به‌شت مرم! ده‌ک خودا ده‌ست خۆش‌بێ!

سالار کوتی: ژماره‌ ته‌له‌یفوونیشی پێ‌داوم. زۆریشی دۆعا گه‌یاندن، یانی هی هه‌موو ئاوایی. هه‌موو خزم و که‌س و دۆست و ره‌فێق. ئه‌گه‌ر پێتان خۆش‎بێ رۆژێک بچین سه‌رێکی لێ‌بده‌ین خراپ نییه‌. ته‌واو رێگاکه‌م خۆش کردووه‌. ئه‌خت‎وچاری کرد تمه‌نێ پووڵم لێ‌وه‌رنه‌گرت.

رووی کرده‌ من و زۆر به‌ جیدی کوتی: رۆژێک نه‌چین؟

سۆهراب له‌گه‌ڵ کوژاندنه‌وه‌ی سیغاره‌که‌ی کوتی: نه‌ پێم‏خۆشه‌ ئه‌م هه‌موو شته‌ پیسانه‌م وه‌بیر بێته‌وه‌ و نه‌ پێشم‏خۆشه‌ ئینسانی ئاوا به‌پیسی ببینم. پیاو بچێ بۆ ماڵی ئینسانی ئاوا چ‌بکا؟ به‌ڵام خۆزگه‌، بکرایه‌ ئاڵبوومی وێنه‌کانیمان بدیایه‌.

من به‌ سالارم کوت: ئه‌گه‌ر بۆت کرا ده‌چین؛ سۆهرابیش هه‌ر دێ، قه‌یناکا.

سالار رووی کرده‌ سۆهراب که‌ چاوی له‌ عه‌رزه‌که‌ بڕیبوو کوتی: هۆی حه‌په‌! خۆت ساز که‌ ده‌چین و ئه‌ولاتریش. راست ده‌که‌ی جودا له‌ خۆی و ئه‌وژیان و ماڵ و حاڵه‌ی ئه‌و وێنانه‌ش خۆیان شتێکی سه‌یرن، کوڕه‌ سۆهراب راست ده‌که‌ی به‌خودا گه‌نجینه‌ن. بڵێی ئه‌و وه‌خت چۆن بووبێتین؟ هه‌موو ره‌ش‏وڕووت و بۆر و چڵکن.

سۆهراب سه‌ری هه‌ڵێنا کوتی: نازانم، نازانم بڵێم چی. من هه‌رچی بیری لێده‌که‌مه‌وه‌ ئێستا جۆرێکم ئاغایان؛ ئێوه‌ بچن… ساز بن بزانم من چی ده‌که‌م.

سالار کوتی: نازانمی نییه‌ هه‌مووی له‌پای خۆم کون‏که‌شی بێ‌شه‌ڕه‌ف! هه‌سته‌ بزانم تا به‌ر شه‌پانم نه‌داوی! ده‌ی خوێڕی هیچ‎وپووچ! سالاری جافه‌ بێ‎شه‌ره‌ف! به‌ شه‌پت ده‌بم به‌ شه‌پ! ده‌زانی هه‌ر شه‌پ ده‌زانێ قوڵاخ له‌کوێیه‌؟

چه‌ند مانگی پێچوو هه‌تا رێکه‌وتین و له‌ هه‌موو دانیشتن و سه‌رخۆشی‏یه‌کان‏دا سۆهراب ئه‌و باسه‌ی دێنا پێشێ و هێنده‌ی ده‌کوت وه‌ڕه‌زی ده‌کردین. له‌و بێ‌ئاگاییانه‌دا زۆر شتی ده‌هاته‌وه‌ بیر و زۆر جار به‌گریانه‌وه‌ جنێوی ده‌دا به‌ خانمی سین و ئاغای سوڵتانی. به‌ لاترسکه‌ به‌ستنه‌وه‌ ئاوقه‌ی سالار ده‌بوو که‌ بۆچی زوو نامانبات؛ یان له‌گه‌ل ئه‌وه‌ی خۆی به‌ پاوه‌ نه‌ده‌گرت به‌ میز له‌ سه‌ر دیواره‌کان وێنه‌ی ده‌کێشاوه‌ و یه‌ک به‌ ده‌روده‌شت هاواری ده‌کرد:‌ وه‌رن ئه‌وه‌تا باوکی خانمی سین، وه‌رن تف و له‌عنه‌تی که‌ن بۆ جنده‌یه‌ک خستۆیه‌ته‌وه‌. یان، وه‌رن ئه‌وه‌تا باوه‌گه‌وره‌ی ئاغای سوڵتانی، ریشی نییه‌ وه‌رن به‌ شیاکه‌ ریشی بۆ سازکه‌ن. ها وه‌رن! هه‌تیو زوو بگه‌نه‌نێ بیڕییه‌نن به‌ قه‌بری بابی ئاغای سوڵتانی‎دا.

هه‌رکه‌س کاری ده‌س به‌ ئاوی هه‌بایه‌ یه‌ک به‌و ده‌روده‌شته‌ هاواری ده‌کرد: شه‌ره‌فت نه‌بی له‌ نییه‌تی گۆڕی مردووی سوڵتانی یان خانمی سین نه‌یکه‌ی!

ده‌گریا که‌ ده‌بێ هه‌رچی زووتر بچین هه‌تا بزانێ ئه‌و زانیویه‌تی ته‌نانه‌ت ئه‌لف و بێی به‌ ته‌واوی فێر‏نه‌کردین. هاواری ده‌کرد و جنێوی ده‌دا به‌ سالار با زوو بچین، هه‌تا له‌ نزیکه‌وه‌ ئه‌و هه‌موو په‌ستی و زه‌لیل بوونه‌وه‌ی ببینێ. مێرد فڕێت بدا! هه‌ی جنده‌! هه‌تا قه‌زاوقه‌ده‌ریش به‌ تاوانی ئه‌و هه‌موو بێ‏خودایی‌یه ده‌رهه‌ق به‌ ئێمه‌ت کرد دوو کوڕی ئاوات پێ‌بدا.

یه‌ک به‌خۆی ده‌گریا و هاواری ده‌کرد: ئاخر له‌سه‌رچی ئه‌و هه‌مووه‌ی له‌ ئێمه‌ ده‌دا ها؟! خودایه‌ من ئێستاش به‌ری ده‌سته‌کانم ده‌ته‌زێنێته‌وه‌. بۆ گوناحی ئێمه‌ چی بوو؟ ئاخر خودایه‌ تاوانمان چی بوو چی!؟ وه‌ڵڵاهی من هیچم نه‌کردبوو، بیللاهی ئه‌و جنده‌یه‌ ته‌نیا له‌سه‌ر هه‌وه‌سی ناوگه‌ڵی ئێمه‌ی ده‌کوتا. خودایه‌ تۆ شایه‌دی…

دوای قه‌ول و به‌ڵێنێکی زۆر و نزیک وه‌ختی دیاری کراو، سۆهراب دایکم بمرێ و باوکم بمرێ نایه‌م. قه‌تمان نه‌زانیبوو مرۆیه‌کی هێنده‌ سه‌یر و سه‌مه‌ره‌ و له‌ بواری ره‌وانی‏یه‌وه‌ ئاوا شه‌رمێون و قوڕبه‌سه‌ر بێ! یان ئه‌سڵه‌ن ئاوا بترسێ. دوای حه‌ولێکی زۆر هاته‌ سه‌ر ئه‌وه‌ی به‌شه‌رتێ دێ که‌ بهێڵن بڕێک سه‌رخۆش بێ و له‌وێش قسه‌ نه‌کا. قسه‌ کرا، ئه‌وه‌ڵ و ئاخر ئێمه‌ لای خانمی سین به‌رپرسی هیچ شتێکی یه‌کتر نه‌بین؛ چونکه‌ هه‌رسێکمان وه‌ک یه‌ک قوتابی خانمی سین بووین و ئێستا هه‌رکه‌س به‌ که‌سایه‌تی خۆیه‌وه‌ ده‌هات بۆ لای مامۆستایه‌ک که‌ به‌ خه‌یاڵ به‌ننا و مێعماری رۆحی و ئاکاری منداڵی و هه‌تا زۆرێکی زۆری ئێستای ئێمه‎ش‌ بوو. چاک و خراپ و خۆش و ناخۆشمان زۆری ده‌گه‌ڕاوه‌ سه‌ر خۆی، ئیدی ئێمه‌ چمان بکوتایه‌. تازه‌ خانمی سین دایک و باوک و بنه‌ماڵه‌ی هه‌موومانیشی ده‌ناسی ئیدی بۆچی له‌ دوو ئیسکان ئاره‌قی سۆهراب بترسایه‌ین.

که‌ دانیشتین سۆهراب بۆ نیوسه‌عات هه‌ر سه‌ری هه‌ڵنه‌هێنا. هه‌ردووکمان به‌ هه‌وای سه‌رخۆشیمان دانا.‌ به‌ڵام نه‌شمان هێشتبوو زۆر بخواته‌وه‌ و بڵێی مه‌ست و بێ‌ئاگایه‌. ئاخری که‌ سه‌ری هه‌ڵێنا دیار بوو دڵی پڕه‌. هه‌تا ئێره‌ زۆرشتی تێک‌دابوو. خانمی سین‏یش به‌ باشی له‌وه‌ گه‌یشتبوو ئه‌م‌سه‌ره‌ و ئه‌وسه‌ر هه‌ر دڵ‏خۆشی ئه‌وی ده‌داوه‌ و له‌په‌ستا بانگی ده‌کرد “ده‌ی سۆهراب گیان ده‌ شتێک بڵێ باوانم.” ئاخری به‌ دڵ‌پڕییه‌وه‌ هاته‌ قسه‌ و بێ‌ئه‌وه‌ی ته‌ماشای خانمی سین بکا کوتی: ئه‌ی ئه‌وه‌ کوڕه‌کانت له‌ کوێن خانمی سین؟

خانمی سین بۆ ئه‌وه‌ی وه‌قسه‌ی بێنێ به‌ پێکه‌نینه‌وه‌ کوتی: ئه‌مڕۆ لای دایکمن سۆهراب گیان؛ هۆوه‌ وێنه‌که‌یانه‌. له‌و دیوانه‌ی‎که‌ش هه‌ر هه‌ن.

هه‌موومان سه‌رمان بۆ لای وێنه‌که‌یان به‌رز کرده‌وه‌. وه‌ک دوو به‌رخی سرک ده‌چوون کاتێ نزیکی ئه‌وه‌ بێ قه‌لانه‌ بکه‌ن. قوشقی و سرک.

سۆهراب به‌ سۆزه‌وه‌ کوتی: ناویان چییه‌ خانمی سین؟

خانمی سین زۆر به‌ خۆشی‏یه‌وه‌ ده‌ستی بۆیان راداشت و کوتی: ئه‌وه‌ی لای راسته‌وه‌ گه‌وره‌که‌یانه‌، ناوی هه‌ڵگورده‌؛ ئه‌وه‌ی‎که‌شیان باوکی ناوی نا سیروان. ئێستاش بوونه‌ته‌ نۆزده‌ساڵ و هه‌ژده‌ساڵ.

سۆهراب زۆر تێک‌چووبوو؛ کوتی: خانمی سین هه‌تا چه‌نده‌یان ده‌رس خوێندووه‌؟

به‌وه‌ خانمی سین بڕێک جیددی‌تر بۆوه‌ کوتی: وه‌زعی سیروان له‌ هه‌ڵگورد زۆر باش‌تره؛ ئه‌و خه‌ریکه‌ ناوه‌ندی ته‌واو ده‌کا ده‌چێ بۆ کۆتایی. به‌ڵام هه‌ڵگورد فه‌قیر جارێ هه‌ر له‌ سه‌رتایی‌دا ماوه‌ته‌وه‌؛ نایکێشێ سۆهراب گیان. ناتوانێ، کوڕی باشه‌ له‌گه‌ڵ منیش زۆر به‌ینی خۆشه‌، به‌ڵام زۆر ناته‌واوه‌ سۆهراب.

دیمان سۆهراب به‌توندی ده‌سته‌کانی لێك ده‌خشێنێ و هوویان لێ‌ده‌کا. دوای بڕێک خستینیه‌ ژێر باخه‌ڵیه‌وه‌ و زۆری گووشین. یه‌که‌ونه‌دوو ده‌ستی کرد به‌ گریان و لووشه‌ لووش و زۆر به‌سۆزه‌وه‌ کوتی: رۆژێ چه‌ندجاریان لێده‌ده‌ی خانمی سین؟‌ تۆ خودا قه‌یناکا ئه‌لف و بێ‌ش فێر نه‌بن خانمی سین، به‌ڵام تۆ خودا لێیان مه‌ده‌. ئه‌وانه‌ هه‌رچه‌ند ئێستا گه‌وره‌ن به‌ڵام گوناحن.

سالاریش به‌وه‌ زۆر تێک‌چوو؛ نه‌یده‌توانی ته‌ماشای من بکا هه‌ربۆیه‌ سه‌ری داخستبوو و به‌ قامک ده‌ستی به‌ گوڵی فه‌ڕشه‌که‌دا دێنا. که‌ ته‌ماشای خانمی سین‏یشم کرد هه‌ر ده‌ست‏به‌جێ تێکچوو، سۆهراب له‌په‌ستا ده‌گریا و ده‌یکوت: تۆ خودا لێیان نه‌ده‌ی خانمی سین. ئه‌وانه‌ گوناحن.

له‌په‌ستا ده‌سته‌کانی ده‌خسته‌ ژێر باغه‌ڵی و ده‌گریا. خانمی سین هه‌ستا چوو ده‌سته‌کانی توند گرت و کوتی: نا سۆهراب گیان چۆنیان لێ‌ده‌ده‌م به‌قوربان. ئه‌وانم له‌ چاوم خۆش‏تر ده‌وێ، من ئه‌وه‌ بیست ساڵه‌ هه‌موو ژیانم فیدای ئه‌وان کردووه‌، دنیام به‌ خاتری ئه‌وان له‌خۆم حه‌رام کردووه‌. نا قه‌تیان لێ‌ناده‌م کۆڕی من دڵنیا به‌!

ئه‌و تێکه‌ڵ به‌ شه‌رمه‌وه‌ کوتی: ئاخر لێدان زۆر ناخۆشه‌ خانمی سین.

وه‌ک منداڵ دوو سێ هه‌نیسکی توندی دا و کوتی: زۆر زۆر ناخۆشه‌ خانمی سین!

نه‌مانزانی خانمی سین به‌وه‌ چی لێ‏هات چونکه‌ زۆر به‌ خێرایی و خۆشه‌ویستی‏یه‌وه‌ سه‌ری له‌ باوه‌ش گرت و ده‌ستی کرده‌ ماچ کردنی. هێنده‌ی به‌ بێ‌ده‌نگی له‌ باوش‌دا رایگرت هه‌تا هێدی بۆوه‌. سالار له‌من خراپ‌تر به‌و دیمه‌نه‌ سڕ ببووین. من بڕێک له‌ هاتنه‌که‌ په‌شیمان بووم، به‌ڵام چونکه‌ نه‌م‏ده‌زانی ئاخری چی لێ‌دێ و چمان ده‌س‏گیر ده‌بێ هیوا بڕاو نه‌بووم.

نه‌م‏زانی دوای چه‌ند چرکه‌ و ده‌قیقه‌، خانمی سین به‌ پێکه‌نین و به‌رز هه‌رای کرد: ده‌ هه‌تیوه‌ که‌لله‌که‌رانه‌ شتێک بڵێن ده‌ی با سۆهراب گیانیش چاک بێته‌وه‌.

به‌و قسه‌یه‌‌ وه‌خۆ هاتینه‌وه‌؛ سالار هه‌ستا ده‌ستی دا باڵی سۆهراب بیبا ده‌م‏وچاوی بشوات. خانمی سین رای‏کرد به‌ره‌و ئاشپه‌زخانه‌ چاییه‌ک بێنێ. له‌و وه‌خته‌دا ته‌په‌یه‌ک لای ده‌س‏شۆریه‌که‌ هات، زانیم یه‌کیان له‌وه‌ی که‌ی هه‌ڵدا.

له‌ وێنه‌ی کوڕه‌کانی خانمی سین رامابووم سالار به‌ نێوچاوان گرژی گه‌ڕاوه‌ و نووکه‌ شه‌قێکی تێ‌هه‌ڵدام: ئه‌و سه‌گبابه‌ ئابڕووی بردین! باشه‌ ئه‌و فیلمه‌ چی بوو؟! مه‌گه‌ر هه‌ر نه‌چینه‌ ده‌رێ.

به‌ دووی ئه‌وانه‌دا سۆهراب گه‌ڕاوه‌، خانمی سین چاییه‌کانی هێنا و من نه‌م‏هێشت دایاننێ خێرا له‌ ده‌سیم وه‌گرت. دوای بڕێک خاو بوونه‌وه،‌ سۆهراب کوتی: خانمی سین ببوورن فه‌رمووت گه‌وره‌که‌یان ناوی هه‌ڵگورد بوو؟ حه‌تمه‌ن ئاڵبۆمیشیان هه‌یه‌ خانمی سین؛ یانی ئاڵبۆمتان هه‌یه‌ خانمی سین. ئه‌گه‌ر راستت ده‌وێ من زۆر حه‌ز ده‌که‌م ئه‌گه‌ر ببێ هه‌موو وێنه‌کانی هه‌ڵگورد و سیروان ببینم، هه‌میش، ئه‌گه‌ر ببێ وێنه‌کانی ئه‌و ساڵانه‌ی جه‌وانی و ئاوایی خۆتمان نیشان بده‌ی. من زۆرم پێ‏خۆشه‌.

خانمی سین خۆی شلوێ نه‌کرد و به‌ده‌م‎ رێوه‌ کوتی: جارێ ئێوه‌ تازه‌ گه‌یشتوونێ سۆهراب خان، چوار قسه‌مان بۆ بکه‌ن با بزانم ئێستا چی ده‌که‌ن؟ کێن؟ یان بوونه‌ته‌ کێ ؟ تازه‌ ئه‌وه‌ی وا من هه‌مبوو نه‌مبوو هه‌ر ئه‌و ساڵانه‌ بوو سۆهراب گیان. ئیدی دوای ئه‌وه‌ چه‌رخ‎وخولی ژیانم گۆڕا. ئیدی دوای ئه‎و‌ ساڵانه‌ ته‌نیا رۆژێکیش هه‌دادانم نه‌بووه‌. ئه‌وه‌ دێم…

من هه‌ستام ئیسکانه‌کانم کۆکرده‌وه‌ و به‌‎ده‌م رێوه‌ یه‌ک شه‌قم به‌ دڵی خۆم له‌ سۆهراب هه‌ڵدا.

سالار به‌ده‌م کوتنی ئه‌ئوه‌تۆیه‌کی زۆر له‌ دڵه‌وه کوتی: ئه‌و فیلمانه‌ چییه‌ سه‌گباب! خۆ قه‌تمان شتی‎ئاوا پێوه‌نه‌دیبووی.

ئیسکانه‌کانم داوه‌ ده‌س خانمی سین و هه‌روا چاوێکیشم له‌ ئاش‎په‌زخانه‌ کرد، خه‌ریکی قابله‌مه‌ و که‌وچک و تێکوه‌ردان بوو. کوتم: تووشی زه‌حمه‌تمان کردی خانمی سین. وه‌ڵڵا رازی به‌و زه‌حمه‌ته‌ نه‌بووین.

به‌ پێکه‌نینێکی خۆشه‌وه‌ که‌شه‌فه‌که‌ی له‌ ده‌س وه‌رگرتم و کوتی: قه‌یناکا ئێوه‌ هه‌ر مه‌گرین زه‌حمه‌تی من هیچ نییه‌.

کوتم: نازانم سۆهراب قه‌ت وانه‌بووه‌. به‌ده‌س‎ خۆشی نییه‌ چونکه‌ ده‌زانی ئێمه‌ چه‌ند ساڵ له‌گه‌ڵ تۆ بووین؛ دوایه‌ش ئه‌م له‌گه‌ڵ بوونه‌ هه‌میشه‌ هه‌ر له‌گه‌ڵمان بووه‌ خانمی سین. هه‌میشه‌ باسمان کردووی.

دای له‌ قاقای پێکه‌نین و کوتی: به‌چی باستان کردووم که‌لله‌که‌رانه‌ به‌ چاک یان خراپ؟!

له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی وێڕای ئه‌و ده‌سم کرده‌ پێکه‌نین گه‌ڕامه‌وه‌ به‌ر درگاکه،‌ جوابم داوه‌: من نازانم خانمی سین ئه‌وه‌ ئاغایان لێره‌ن خۆیان جواب بده‌نه‌وه‌.

خانمی سین‏یش به‌دووی من‌دا هاته‌ ده‌رێ و که‌ گه‌یشته‌ ناو دیوه‌که‌ دیسان به‌ پێکه‌نینێکی پڕ له‌ دڵ‏سافی‏یه‌وه‌ کوتی: به‌ چاکه‌ باشه‌ ده‌نا به‌ خراپه‌ باستان کردبێتم چاوتان ده‌ردێنم که‌لله‌که‌رانه‌.

سۆهراب کوتی: خانمی سین منداڵه‌کان له‌گه‌ڵ باوکیان چۆنن؟ باوکیان ده‌ناسن؟

بڕێک به‌ منگه‌وه‌ جوابی داوه‌: جه‌ریانی من و منداڵ و باوکیان دوورودرێژه‌ سۆهراب گیان. با جارێ نان بخۆین دوایی قسه‌یه‌کی لێ‏ده‌که‌ین. خۆی کرد به‌ دیوێکی دیکه‌دا و سفره‌یه‌کی له‌گه‌ڵ خۆی هێنا دایه‌ ده‌س سالار که‌ رایخا.

زۆر ئاسایی وه‌ک کۆمه‌ڵێک دۆست و ئاشنای قه‌دیمی ده‌سمان کرد به‌ نان خواردن؛ ته‌نانه‌ت هه‌ستمان به‌ میوان بوون نه‌ده‌کرد. به‌ده‌م نان خواردنه‌وه‌ جاروبارێ پرسیارێکیش ده‌کرا. به‌ تایبه‌ت خانمی سین زۆری باسی نان و پێخۆری دایکی هه‌موومان کرد. ته‌نانه‌ت باسی جوانی چه‌نددانه‌ له‌ ژنه‌ جوانه‌کانی ئاوایشی کرد. دوای نان هه‌رکه‌س ده‌سمان دا شتێک و ده‌تکوت ده‌مانه‌وێ مه‌یدان بۆ کایه‎یه‌‌کی تازه‌ چۆڵ بکه‌ین. له‌و به‌ینه‌دا له‌گه‌ڵ چوونه‌ ژوورێی خانمی سین سۆهراب له‌ قه‌یه‌کی باشی له‌ شانی سالار دا و زۆر موحته‌ره‌مانه‌ کوتی: هه‌سته‌ سالار گیان، هه‌سته‌ دوو چایی تێ‎بکه‌ برای من. ده‌ی هه‌سته‌ کوڕی باش.

سالار فریای تۆڵه‌ نه‌که‌وت. خانمی سین گه‌ڕاوه‌ و کوتی: جارێ چایی ساز نه‌بووه‌ به‌ڵام با ده‌س پێبکه‌ین بزانم چ‌کاره‌ن، چی ده‌که‌ن؟ ئه‌مڕۆم رۆژێکی زۆر تایبه‌ بوو، به‌ڕاستی زۆر خۆش‏حاڵم زۆر! یانی زۆرتان خوش‎حال کردووم کوڕه‌کان. به‌شکم ئه‌مه‌ یه‌که‌م جارتان نه‌بێ که‌لله‌که‌رانه‌! ئه‌ی ژن و منداڵتان چۆنن؟ باشه‌، جا له‌گه‌ڵ کوڕی باشی وه‌ک ئێوه‌ ده‌بێ چۆن بن؟ حه‌تمه‌ن هه‌ر باشن. ده‌ی…

سۆهراب کوتی: ئێمه‌ هه‌موو خه‌ریکی کوێره‌وه‌ری و چه‌رمه‌سه‌رێی ژیانین پێمان خۆشه‌ له‌ خۆته‌وه‌ ده‌س پێ‌بکه‌ین خانمی سینی خۆشه‌ویست. ئاخر ئێستا نازانم هه‌ڤده‌ هه‌ژده ‌ساڵه‌ لێتان بێ‌خه‌به‌رین. ئێمه‌ هه‌میشه‌ دڵ‎ته‌نگین خانمی سین. به‌خودا هه‌میشه‌ ده‌ڵێی که‌سێکی غه‌ریب و غه‌واره‌ین. به‌ حاڵیش سه‌رخۆش ده‌بین، هه‌ڵبه‌ت بێ ئه‌ده‌بی نه‌بێ، ئیدی سه‌دشتی ناخۆشمان وه‌بیر دێته‌وه‌.

مامۆستایانه‌ هه‌ڵیدایه‌: جه‌وان هه‌ر وایه‌ سۆهراب گیان. منیش ئێستاش زۆر جار وام. فکر له‌ زۆر شت ده‌که‌مه‌وه‌، راست ده‌که‌ی به‌ده‌س خۆشم نییه‌. بڵێم چی؟ هه‌تا له‌ ئاواییه‌که‌ی ئێوه‌ و له‌گه‌ڵ ئێوه‌ بووم بیرم له‌ هیچ نه‌ده‌کرده‌وه‌. نه‌م‏ده‌زانی دنیا به‎ری به‌‌کوێوه‌یه. دوایه‌ش ده‌ور گۆڕا. ژیان گۆڕا.

هه‌ستمان کرد دیسان سۆهراب خه‌ریکه‌ حاڵی ده‌گۆڕێ بۆیه‌ سالار هه‌ڵیدایه‌: وه‌ڵڵا هه‌موو پێمان خۆشه‌ بڕێک ته‌ماشای عه‌کس و وێنه‌ بکه‌ین خانمی سین. هه‌ڵبه‌ت ئه‌وانه‌ی وامومکینین. با بڕێک سه‌یری ئه‌وده‌ورانه‌ش بکه‌ین با بزانین ئه‌و وه‌خت‌ چۆن بووین خانمی سین. مه‌سه‌له‌ن سۆهرابت له‌بیر ماوه‌؟ تۆغا کاممانت زۆر خۆش‏ده‌ویست خانمی سین؟ کاممان ئاقڵ‏تر بووین؟ نا! تۆغا سۆهراب ئه‌و وه‌خته‌ش هه‌ر ئاوا بێ عه‌قڵ و گرینۆک نه‌بوو خانمی سین؟

هه‌موو به‌ پێکه‌نینه‌وه‌‌ روومان کرده‌ سۆهراب؛ بڕێک سوور هه‌ڵگه‌ڕا و شه‌رمێونانه‌ ده‌ستی کرد به‌ پێکه‌نین. من کوتم: به‌ خودا رقی هه‌ستێنن خانمی سین گۆرانی‏یه‌که‌ی ئه‌و ساڵه‌تان بۆ ده‌ڵێ، قوربانت بم ئه‌ی فاتمه‌که‌. له‌بیرته‌ خانمی سین؟

هه‌موو دامان له‌ قاقای پێکه‌نین.

ئه‌و رۆژه‌ خانمی سین زۆر رووخۆش بوو، چاوێکی پێدا گێڕاین و به‌ پێکه‌نینه‌وه‌ کوتی: کامه‌ که‌لله‌که‌رتان ده‌نگی خۆشه‌ گۆرانی‏یه‌ک بڵێ.

هه‌موو به‌و پێکه‌نینه‌ی باره‌شارمان بوو، تێکڕا کوتمان سۆهراب خانمی سین.

سۆهراب شین و سوور بۆوه‌ و ئاره‌قی ده‌ردا، نه‌شی ده‌وێرا بڵێ نازانم، سڕ ببوو. هه‌موومان کپ و بێ‌ده‌نگ چاوه‌ڕوانی سۆهراب بووین. کاتێکی زۆر سه‌یر و عه‌جیب بوو، ئاخری هێنده‌ی شه‌رم کرد گۆرانی بۆ نه‌هات و به‌ جێی گۆرانی و ده‌نگ هه‌ڵبڕین هه‌روا به‌ قسه‌کردنێکی به‌ په‌له‌ کوتی: قوربانت بم ئه‌ی فاتمه‌ مه‌مکت شه‌مامه‌ی گم‌گمه خۆم قاوه‌چی تۆم لازمه‌.

هه‌موو ده‌مانزانی خانمی سین ناوی فه‌تانه‌ و شۆره‌تی سالاری‎یه‌ و هه‌ر له‌ ئه‌وه‌ڵه‌وه‌ مه‌شهوور بوو به‌ خانمی سین‌.

ئیدی ئه‌وه‌ خانم سینی دوچاری سه‌رسووڕمانێکی زۆر کرد. هه‌موو له‌وانه‌ بوو له‌ ترسا سه‌کته‌ بکه‌ین. زۆری چاو پێ‎داگێڕاین. که‌س هه‌ناسه‌ی لێوه‌ نه‌ده‌هات و نه‌یده‌زانی ئه‌وه‌ ته‌ماشاکردنی رقه‌ یان هی چییه‌! له‌پڕ کوتی: به‌ڕاسته‌ سۆراب؟

له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ بزه‌یه‌کی هاتێ و که‌‌ زانیمان تووڕه‌ نییه‌، هه‌موو دامان له‌ قاقای پێکه‌نین. خانمی سین‏یش هێنده‌ پێکه‌نی چاوه‌کانی پڕ بوون له‌ ئاو. دوایه‌ ئارام بووه‌وه‌ و بڕێک به‌ به‌ر ده‌می ئێمه‌دا هاتووچۆی کرد؛ له‌به‌ر خۆیه‌وه‌ کوتی: ئه‌ی سۆهرابی که‌لله‌که‌ر.

دیسان به‌و قسه‌یه‌ ده‌سمان کرد به‌ پێکه‌نین و خانمی سین کوتی: ئه‌ی که‌لله‌که‌ر! باشه‌ مه‌نزوورت له‌و گۆرانی‏یه‌ چی بوو؟

سۆهراب سوور هه‌ڵگه‌ڕا و له‌ خه‌جاڵه‌تیدا دڵی پڕببوو: به‌ خودا هیچ خانمی سین. خۆ به‌ خودا کۆڕه‌کانیش ده‌زانن هیچ مه‌نزوورێکم نه‌بوو.

من کوتم: وه‌ڵڵا ئێمه‌ ئاگامان له‌ هیچ نییه‌ خانمی سین با له‌ خۆوه‌ ئێمه‌ نه‌کاته‌ شایه‌د. سۆهراب هه‌ر له‌ منداڵییه‌وه‌ له‌گه‌ڵ تۆ جۆرێک بووه‌، له‌ خۆوه‌ ئێمه‌ بۆچی ده‌کاته‌ شایه‌د…

خانمی سین به‌ پێکه‌نینه‌وه‌ به‌ره‌و ئاشپه‌زخانه‌ هه‌ستا و به‌ده‌م هه‌ستانه‌وه‌ وه‌ک سه‌ری خستبووه‌ سه‌ر سۆهراب، کوتی: نا که‌س بێ مه‌نزوور کارێک ناکا؛ نا راست ده‌کا له‌ خۆوه‌ که‌س شتێکی ئاوا ناڵی کاکه‌ سۆهراب.

له‌گه‌ڵ ئه‌وه‌ی ئه‌و له‌ده‌رکه‌ ئاوا بوو به‌ تووڕه‌یی رووی کرده‌ من: توتکه‌سه‌گی بیژوو ئاوام لێ‌بکه‌ن! با بچینه‌ ده‌رێ به‌خودا ده‌بێ ته‌مێتان که‌م!

من پێکه‌نیم و سالار کوتی: ئای نایگری! هیچ گوویه‌کت پێ‌ناخورێ! قسه‌ش بکه‌ی دووسه‌دت تێهه‌ڵده‌ده‌ین و سێ‌سه‌دیشت بۆ قه‌رز ده‌که‌ین، راست ده‌کا سه‌گه‌ بۆچی مه‌مکی خانمی مدیر ده‌که‌یه‌ شه‌مامه‌ و تازه‌ بۆی ده‌بی به‌ قاوه‌چی، ده‌ جواب ده‌وه‌ سه‌گ‎باب! تازه‌ تۆ باوکت قاوه‌چی بووه‌ یان باپیرت؟

خانمی سین‌ هاته‌وه‌ و کوتی: چاییه‌که‌شم ده‌م کرد کوڕه‌کان‌ ئێستا ساز ده‌بێ.

هه‌موو له‌به‌ری هه‌ستاین. سۆهراب کوتی:  کوڕه‌کانت وا زوو نایه‌نه‌وه‌ خانمی سین؟ من زۆرم حه‌ز ده‌کرد بمدیبایه‌ن.

خانمی سین کوتی: ره‌نگه‌ وازوو نه‌یه‌نه‌وه‌ سۆهراب گیان، به‌ڵام با ئاڵبۆمه‌کان بێنم بڕێک ته‌ماشای وێنه‌کانیان بکه‌ن. ئه‌ی بۆ بێ‌کار دانیشین.

هه‌رسێکمان له‌وانه‌بوو له‌ خۆشیان باڵ بگرین و به‌ بزه‌وه‌ له‌یه‌کمان روانی. هه‌موو به‌ هیوا بووین له‌ ناکاو بگه‌ڕێینه‌وه‌ هه‌ژده‌ نۆزده‌ساڵ له‌وه‌به‌ر. ئاخر خۆمان زۆرکه‌م وێنه‌ی ئه‌و کاته‌مان هه‌بوو، یانی به‌ ده‌گمه‌ن. ئاخر خۆ هیچ‎کام له‌ ئێمه‌ دووربین و کامێرای وێنه‌گرتنمان به‌ خه‌ونیش نه‌بوو. بڕێک وێنه‌ی تاق‎ولۆقه‌ هه‌بوون، به‌ڵام له‌بیرمانه‌ خانم هه‌ر ساڵه‌ی ده‌جار دووربینی دێنا و له‌گه‌ڵ مامۆستاکانی‎که‌ ده‌ستی ده‌کرد به‌ وێنه‌ گرتن. له‌ده‌ره‌وه‌ له‌ناو وانه‌کان، سه‌ر ڕیزه‌کان، باغه‌کانی ده‌وروبه‌ر.‌ له‌ خلیسکینه‌ و به‌فر و سه‌رما و شه‌ڕتۆپه‌ڵه‌دا. کوڕه‌ هێنده‌ی وێنه‌ گرتبوو هه‌ر مه‌پرسه‌. کاتێکیش گه‌ڕاوه‌ نزیک حه‌وت هه‌شت ئاڵبۆمی گه‌وره‌ و چکۆله‌ی‌ به‌بن باغڵه‌وه‌ بوو، ئیدی من بۆخۆم شاگه‌شکه‌ بووم. ئاخ خودا ئێستا کاتێکی زۆر ده‌گمه‌نی ژیانمه‌، له‌پڕ ده‌که‌وتینه‌وه‌ ئه‌و رۆژانه‌ی منداڵێکی ره‌ش و بۆری دێ بووین. سه‌رتاشراو و ره‌ش‏داگه‌راوی ژێر خۆره‌تاوی هاوێن و گه‌رما. له‌وانه‌ بوو مێشکم بته‌قێ؛ بڵێی چه‌نده‌ وێنه‌ی سه‌یروسه‌مه‌ره‌م هه‌بێ. ئاخر نزیک بیست ساڵ له‌و رۆژانه‌ ده‌گوزه‌را. بڵێی ئه‌و منداڵانه‌که‌ی چۆن بن؟ له‌پڕ زه‌ینم چوو بۆلای سالاری به‌دبه‌خت که‌ ئێستا وێنه‌ی ئه‌و وه‌ختی رووناک ده‌بینێ و ئاخۆ دیسان کۆنه‌ برینی ده‌کوڵیته‌وه‌، داخۆ ئه‌و خۆشه‌ویستیه‌ جوانه‌مه‌رگه‌ چه‌نده‌ ناڕه‌حه‌تی بکاته‌وه‌؟ ئاڵبۆمه‌کانی دانا و ئێمه‌ به‌ خۆشی‏یه‌وه‌ تێیمرووکاین. به‌نۆبه‌ و تامه‌زرۆییه‌وه‌ ته‌واویمان لێک‌دا. هه‌مووش جار له‌گه‌ڵ جار به‌ نائۆمێدی و ناقایلی‏یه‌وه ده‌س‏به‎ده‌‌سمان ده‌کردن؛ به‌ڵام وێنه‌یه‌کی خۆمان نه‌دییه‌وه و نه‌دییه‌وه‌‌. ئه‌وه‌ی هه‌بوو یان سه‌دی نه‌وه‌دی وێنه‌ی ئه‌و دوو کوڕه‌ خوار خیچ و نه‌قوستانانه‌ بوون. به‌م‏باردا و به‌وباردا و ئیدی به‌ هه‌زاران شێوه‌، هی که‌شی تێدا بوو، وێنه‌ی دایک و باب و برا و بڕێکیش هینی حه‌ج و مه‌ککه‌ و مه‌دینه‌. به‌ڵام ئیدی وێنه‌ی ئێمه‌ی تێدا نه‌بوو.

دوای ئه‌وان و چایی خواردنه‌که‌مان دیار بوو سۆهراب ئۆقره‌ی نه‌بوو‌، هه‌ڵیدایه‌: خانمی سین ده‌ڵێی یه‌ک وێنه‌ی ئێمه‌شی تێدا نه‌بوو، خۆ تۆ زۆرت وێنه‌ له‌ ئاوایی گرت، ئاخر ئه‌و هه‌موو ساڵه‌ له‌وێ بووی، بۆچی هیچیان دیار نییه‌؟!

خانمی سین به‌ پێکه‌نینه‌وه‌ کوتی: کوڕه‌ چاییه‌که‌تان بخۆن کوڕه‌کان، من زۆر وێنه‌ و شتی کۆنم سووتاندن؛ ره‌نگه‌ ئه‌وانیشم سووتاندبێ. چاییه‌که‌تان بخۆن با سارد نه‌بێته‌وه‌.

هێنده‌ تێک‌چووین هیچمان نه‌مانزانی دوای ئه‌وه‌ چمان کرد و چمان باس‎کرد. سۆهراب ئۆقره‌ی نه‌بوو، دیار بوو زۆر شێواو و شه‌که‌ته‌. هه‌ستا یه‌ک شه‌قی به‌ هێزوقه‌وه‌تی خۆی له‌ یه‌کێ له‌ ئاڵبۆمه‌کان هه‌ڵداو به‌ تووڕه‌ی و چاو ده‌رپه‌ڕیوی رووی کرده‌: من ده‌ڕۆم.

خانمی سین له‌ ناکاو وه‌خت بوو سه‌کته‌ بکا، به‌ڵام ددانی گرت به‌ جه‌رگی دا زۆر دایکانه‌ رووکرده‌ سوهراب: بۆ کوێ سۆهراب؟! خۆ جارێ چوار قسه‌مان نه‌کردووه‌، کوڕی من…

کوتی: خانمی سین له‌سه‌ر ئیزنت…

جوان دیار بوو دڵی پڕه‌ و ئێستا نا ئێستا بدا له‌ قوڵپه‌ی گریان. چونکه‌ حه‌وسه‌له‌ی ده‌س‏خۆشانه‌یه‌کیشی نه‌بوو. ناچار ئێمه‌ش به‌ دووی ئه‌ودا به‌ شێواوی ق شپرزه‌یی ماڵاوایمان کرد و ده‌رکه‌وتین. که‌س قسه‌ی بۆ نه‌ده‌کرا. سۆهراب له‌پێشه‌وه‌ ده‌ڕۆیشت و جوان دیار بوو یه‌ک قسه‌ی ده‌وێ که‌ به‌رزه‌بڵێس بێ و ده‌س بکا به‌ جنێودان.

له‌ڕاستی‏دا هیچمان له‌و چاک‎تر نه‌بووین. ناچار من بێ‌واز و وه‌ڕه‌ز به‌لای راست‌دا بامداوه‌ و هه‌ر به‌ده‌م رێوه‌ ماڵاواییه‌کی ساردم کرد و به‌جێم‏هێشتن. ‌

انتشار توسط 8 تم

بۆچوون بنووسە

ئیمەیلەکەتان نیشان نادرێت.خانە داواکراوەکان نیشانە کراون. *

*

*

دەتوانی ئەو تاگ و خەسڵەتانە HTML بەکاربێنیت: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>