اخبار

ترجمه‌ شعری از عبدالله‌ په‌شیو-نیمه‌ شب شد

شێعر

 

نیمه‌ شب شد

زانوانم خسته‌ی راه‌

سوخت بر سقف سیاه‌ آسمان ماه‌

باز كن در

آمدم امشب برای چیدن یک دسته گل‌ از نرگس چشمان زیبایت

آرمیدن

خواب دیدن

اندكی هم گریه‌ كردن

روی ابر زلفهایت

آمدم من

كورسوی شهر یادت دعوتم كرد

همره‌ سیمای دور كودكیهام

با غمم ـ آن بید مجنون ـ

آمدم وین راه‌ را برگشتنی نیست

یا در آغوشت بگیرم

یا چو شمعی سوزم و آرام میرم

باز كن در

من همان دیرینه‌ یارم

همچنانم تشنه‌ی باران و برف و

              چون گذشته‌ بر جوار درگهت من كشتزارم

باز كن در را به‌ رویم

من همانم روزگاری

        در گلوی روشناییها نهانم مینمودی

       در درون جام تهدید، نوش جانم مینمودی

این زمان در حال خمیازه‌كشیدن

 زیر بال آسمان است

وین مكان چون برده‌ای

                  كاكا سیاهی مات و خاموش

باز كن در

نیست خوشتر

از صدای خش خش پا

                   پچ پچ و نجوای در گوش

باز كن در

خسته‌ و درمانده‌ام از دوری راه‌

چون گذشته‌

اندكی پیش تو مانم

راه‌ خود را گیرم آنگاه‌

نیمه‌ شب شد

زانوانم خسته‌ی راه‌

سوخت بر سقف سیاه‌ آسمان ماه‌

باز كن در

التماست كرد حتی

سنگ و چوب پشت درگاه‌

ترجمه از کُردی : کامل نجاری

انتشار توسط 8 تم

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>